Według starych map jedna z najstarszych studni w Brnie, tak zwana Złota Studnia, miała znajdować się za kościołem św. Jakuba. Podczas poszukiwań w 2001 roku odkryto ją w rozwidleniu ulic Kozí i Běhounská.

Pierwsza wzmianka o studni na Placu Jakuba pochodzi z 1358 roku. Pod koniec XV wieku studnia była już nazywana "Złotą" i stała się przedmiotem długich sporów między miastem a pobliskim klasztorem Herburg. W tym czasie w pobliżu studni prosperowała również poprzedniczka kawiarni Spranza, gospoda Złota Studnia. Ostatnia wzmianka o studni pochodzi z lat siedemdziesiątych XIX wieku, kiedy to najwyraźniej została ona zasypana.

Studnia została posadowiona na głębokości 11 m na sześciokątnym wieńcu dębowym. Wykonana jest z większych kamieni, z ceglaną okładziną w górnej części. Średnica studni jest również zmienna. Ma prawie 2 m szerokości na poziomie kwadratu, ale tylko 1,6 m szerokości na dnie. Jak zwykle podczas wydobywania studni zarejestrowano kilka znalezisk archeologicznych, głównie fragmentów ceramiki. Z dna studni wydobyto duże ilości kamieni pochodzących z okładziny górnej części konstrukcji drewnianej. Zostały one ponownie wykorzystane do tego celu podczas naprawy muru. Poziom wody zanotowano na głębokości 6,5 m i w tym czasie odnotowano również zaskakującą cechę: temperatura wody wpływającej do studni wynosiła około 38 °C. Według pracowników zaangażowanych w czyszczenie studni, okazało się to bardzo przyjemne. Wysoka temperatura wody była jednak spowodowana wyciekiem ciepła z pobliskiej rury parowej.

Podczas przebudowy Placu Jakuba, Złota Studnia została ponownie zintegrowana z pierwotną lokalizacją. Projekt architektoniczny został bardzo pomyślnie rozwiązany, zgodnie z którym studnia ponownie służy jako źródło wody pitnej. Dziś jest częścią terenu przed popularną brneńską cukiernią.